اياک انعبد و اياک انستعين

به لطف خداي رب العالمين  و دعاي دوستان خوبي مثل شما حامد ديشب ساعت 2  شب از کما بيرون امد ..... از همه دوستان وبلاگ نويس و غيره که خالصانه براي حامد دعا کردند ممنونيم........شرمنده اگه کمي اين خبر دير شد... تنها تو را ميپرستيم و تنها از تو ياري ميخواهيم.....

 از طرف معين

رد پای دوستان()

سلام

نويسنده اين وبلاگ سيد حامد احمدي طباطبايي سه روز پيش بر اثر تصادف در بيمارستان در کما به سر ميبرد. از همه دوستان وبلاگ نويس و دوستان حامد التماس دعا داريم.

                                                            از طرف معين

رد پای دوستان()

در کوچه....در خيابان....در هر کجا که آدمي يافت ميشود.لبانم را حالتي خميده ميدهم.از
همان لبخندها که شيرين است.مثل باقلواهاي مادربزرگ!و ميدانم که مرا ديوانه يا مجنون
ميدانند.حتي بليت فروش اتوبوس هم هرازگاهي با ترديد مرا مينگرد....چه اهميت دارد؟
من ميخواهم به روي تمامي مردمان شهرم بخندم ....و مطمئنا روزي خواهم مرد.... و روزي که من ميميرم دل همه ميسوزد.... و همه چقدر گريه ميکنند. در حاليکه من بالا در ابرهايم. و نمي توانم پايين بيايم ....و شايد فقط ......همين !

رد پای دوستان()

همه ميگن من مرده ام ...به بالا نگاه ميکنم منو داخل گودال سياهي ميذارن...همه دور گدال جمع شدن و به چهره من و گودال نگاه ميکنن...ميخوام داد بزنم..ولي حال ندارم ميخوام ببينم اخرش چي ميشه.اين مرگ چيه که همه ازش ميترسن...من اين پايينم ... واونا بالا...اون داداشمه...دستش رو گرفته جلوي چشماش و داره از اون زير من مجسمه گلي رو با ترس نگاه ميکنه...هنوز يادمه اون روزي رو که نمي تونست راه بره و همش مي افتاد زمين و منم بهش ميخنديدم..چقدر زود بزرگ شد..چقدر زود گذشت...اونم مادر بزرگمه هميشه مثل من بود بيش از همه احساساتي بود و حالا بيشتر از همه گريه ميکنه..هنوزم تسبيح قشنگش دستشه...کاش وقت بود و بهش ميگفتم که چقدر دوستش دارم...اوناي اون طرفم دوستام هستن...چقدر با هم خاطره داريم...خاطره از شب هايي که دور هم جمع ميشديم و تا اخر شب با هم فيلم مي ديديم و با هم بحث ميکرديم...خاطره از اون فرارهاي يواشکي از ديوارهاي بلند مدرسه و تاخيرهاي صبحگاهي...خاطره از اون شب هايي که تا صبح تو صحن اقا با هم صفا ميکرديم ....خاطره از اون ماشين سواري ها....راستي چرا دوستام دارن از همه بيشتر گريه ميکنن ؟ کمي اين طرف تر اون مادرمه که زل زده به من نميدونم چرا ماتش برده و به من خيره شده...داره به چي فکر ميکنه....هنوزم اون گودي رو گونه هاشو وقتي ميخنديد دوست دارم کاش ميتونستم براي اخرين بار بخندونمش تا از همون خنده ها برام بزنه ...هميشه وقتي از دستم ناراحت بود خيره ميشد به يک جا و فکر ميکرد به چيزي....ممنونم مادرم که بچه بازي هاي منو تحمل کردي...ممنونم براي اينکه منو با خدا اشنا کردي...ممنونم براي همه چي.......کم کم خاک هاي روم داره زياد ميشه و دارم به سختي ميبينمشون...راستي اينا چقدر جدي هستن ...مخصوصا اون پيرمرد که داره با اون بيل کهنش خاکها رو ميريزه روم انگار با من دعوا داره و زودتر ميخواد شر منو از دنياي خودشون کم کنه..دلم ميخواد بلند بشم وبهشون بگم مرگ پايان چيزي نيست ..تا ديگه از مرگ نترسن ...اه يادم رفت کاش ميشد به پدرم بگم کادوي تولدشو کجا قايم کردم اخه اخر هفته تولدش بود ...معين راست ميگفت همه چي زود تر از اينکه فکرشو بکني اتفاق مي افته ....ديگه غير از سياهي چيزي ديده نميشه ...سنگيني خاکها رو روي خودم احساس ميکنم که بيشتر ميشه... زير لبم زمزمه ميکنم اگر مرگ را از اين همه ارزشي باشد حاشا که ازمرگ ترسيده ام...ولي اون طرف نوري رو ميبينم داره مياد طرف من ... ونوربه من نزديک و نزديک تر ميشه و من سبک و سبک تر ميشم حالا ديگه مي تونم پرواز کنم و اوج بگيرم...و شايد فقط .....همين !

رد پای دوستان()

نبايد رويا ها را به دست تقدير ميسپرديم....تقصير خودمان بود....خيلي زود بزرگ شديم...همين !

رد پای دوستان()

کدام قله .... کدام اوج .... به من چه داديد.... اي همه واژه هاي ساده فريب...و شايد فقط .... همين !

رد پای دوستان()

ما چند بار زندگي ميکنيم..... چند بار ميميريم.... ميگن وقتي انسان ميميره درست 21 گرم از وزنش کم ميشه....اين 21 گرم چه رمزي در خودش داره.... چه چيزي رها ميشه... کي بايد به لحظه رهايي برسيم....چه بخشي از ما باهامون ميره .... چه چيزي باقي ميمونه...!؟ چه چيزي باقي ميمونه....

21 گرم وزن چند تا سکه 5 ريالي.... وزن يه گنجشک مگس خواره...يا يه تيکه شکلات....اصلا وزن 21 گرم چقدره.... ! ؟

همين !

رد پای دوستان()

ميفهمي خسته ام ... نه ديگه نميفهمي ....دلم هوايي شده..... اين روزا چقدر دلم به روح موسي نيازمند است ....به تکلم بي تکلف با خدا ....بي واسطه از ميان درخت و نور ....وتو ميگويي باز .....خدا در همه جا جاريست ....چشم بگشا .... روح موسي ميخواهم و همان خداي هميشگي ....خداي تنهايي ..... گمش کردم.... راستي شما خداي منو نديدين؟ تا همين چن وخت پيشا سرم رو زانوش بودا.....نميدونم يه دفه چي شد که گذاش رفت ،ديگه نديدمش....خودش هميشه ميگفت تنهام نميذاره ها .....دلم تنگشه بخدا .....اگه ديدينش بهش سلام منو برسونين و بگين اين بچه ميميره بي تو ، برگرد ، تو رو به جان عشق برگرد.... برات جون بدم...برميگردي باز...مثل همون شبا که با هم خلوت ميکرديم....من صدات ميزدمو تو دستمو ميگرفتي....ميخوام بنده خوبت باشم...منو همين بسه که فقط بگم تنهام نذار.....

بدترين احساس آنست که فکر کني چقدر پست شده اي و بدتر از آن نگاه هاي توست که در اين لحظه تو را شکنجه ميکند.سرت را پايين بيانداز و در روي مغزت ويراژ بده يه جاي کار اشتباه کردي اي پسر...خدا هيچوقت تنهات نميذاره تو خودت بيمعرفتي کردي..... 

همين !

رد پای دوستان()